Οι κομματάρχες της…πλάκας, που τους γλείφουν τα ΜΜΕ, η κατάθλιψη του Έλληνα και η απουσία του χαμόγελου και της ελπίδας

Ημερομηνία

Απ. Αθ. Ζώης

Με την  κατάθλιψη, την ανησυχία και τον συνεχή προβληματισμό για το μέλλον του, παλεύει καθημερινά  ο σύγχρονος νεοέλληνας, εν μέσω μιας αδυσώπητης πανδημίας .

Η πολιτική και κυρίως το τι θα γίνει ακόμα και στο ενδεχόμενο νέων εθνικών εκλογών, αφήνει αδιάφορο το μεγαλύτερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Οι περισσότεροι πολίτες αυτής της χώρας, όπως αποτυπώνεται άλλωστε και στις δημοσκοπήσεις, εκτιμούν πως η πολιτική χαρακτηρίζεται από απουσία ηγετών, όπου δυστυχώς τα κόμματα κινούνται ξεκάθαρα πλέον για τα δικά τους συμφέροντα και φυσικά για τις οικογένειες που κινούνται γύρω και μέσα σε αυτά, τα λεγόμενα κομματόσκυλα…

Η πολιτική στην Ελλάδα, δυστυχώς ακόμα και σήμερα, στην εποχή της μιζέριας και της ισοπέδωσης των πάντων,  δεν μπορεί να ξεφύγει από τους κομματάρχες, από αυτούς που παίρνουν αγκαλιά έναν υποψήφιο και τον γυροφέρνουν από καφενείο σε καφενείο σε κάθε γειτονιά της πόλης και σε κάθε χωριό. Δεν είναι σε θέση πλέον να δώσει ελπίδα στους πολίτες μιας χώρας που δεν θα ήθελαν να ενημερωθούν  από το δελτίο ειδήσεων για  ακόμα πιο σκληρά και επώδυνα μέτρα, μέτρα που απευθύνονται πάντα στις ίδιες κοινωνικά τάξεις. Και τα οποία συνοδεύονται σήμερα από ανατιμήσεις που ένα μέσο νοικοκυριό δεν μπορεί να “σηκώσει”.  Οι γνωστοί αυτοί κομματάρχες που δεν προσφέρουν σχεδόν τίποτα στην υπόθεση της ανάπτυξης της χώρας και στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας που πονάει την κάθε ελληνική οικογένεια, έχουν και ύφος παντογνώστη,  ενώ αποτελούν τους μόνιμους μαϊντανούς στα ΜΜΕ. Η Ελλάδα έχει επιστρέψει από πλευράς πολιτικής κουλτούρας σε άλλες εποχές, εποχές, δυστυχώς, που έφεραν φτώχεια και δυστυχία. Ελπίζουμε να μην έχουμε και στο μέλλον ανάλογες καταστάσεις.

Έτσι, ενώ όλα αλλάζουν γύρω μας, παγκόσμια,  δύσκολα σήμερα ο Έλληνας μπορεί να κατανοήσει αυτές τις αλλαγές, ή μάλλον τι πρόκειται να συμβεί για αυτόν χωρίς αυτόν… Κυρίως όμως δεν είναι σε θέση να ενημερωθεί επακριβώς για το τι συμβαίνει γύρω του.

Απλά, σιγά-σιγά αρχίζει και κατανοεί πως από την εποχή της κυριαρχίας του δήθεν στιλ και της «μαγκιάς» όπου σταθερά υποτιμούσε εν γνώσει του το περιεχόμενο, έχει φτάσει στην παντελή έλλειψη χαμόγελου, χαράς και αισιοδοξίας. Ίσως και να είναι φυσιολογική μια τέτοια εξέλιξη…

 

Περισσότερα
Άρθρα